ทฤษฎีสามเหลี่ยมความรักนี้ เป็นทฤษฎีทางด้านความรักทฤษฎีหนึ่ง ซึ่งถูกพัฒนาโดย Sternberg, Robert J. ซึ่งตัวทฤษฎีก็ได้แบ่งลักษณะของความรักภายใต้ระบบความของสัมพันธ์ระหว่างบุคคล ออกเป็น 3 ลักษณะ ใหญ่ๆ คือ

1.ความใกล้ชิด (Intimacy) เป็นสิ่งที่ประกอบด้วยความรู้สึกใกล้ชิดกันและผูกพันกัน

2.ความหลงใหล (Passion) เป็นสิ่งที่ประกอบขึ้นมากจากแรงขับภายในร่างกายที่จะนำไปสู่ความโรแมนติก เช่น ความดึงดูดทางร่างกาย ความต้องการมีเพศสัมพันธ์

3.ความรับผิดชอบ(Commitment) ประกอบขึ้นด้วย 2 ลักษณะ คือ ในระยะสั้น หมายถึง การตัดสินใจที่จะคบหาต่อกับบุคคลนั้น ส่วนในระยะยาว หมายถึง การร่วมกันบรรลุเป้าหมายหรือการร่วมกันวางแผนระยะยาวร่วมกัน

ผลรวมความรู้สึกของความรักที่แต่ละคนจะได้รับประสบการณ์นั้น ขึ้นอยู่กับความเข้มของตัวแปรสามตัวข้างต้นนี้ เช่นเดียวกับชนิดของความรักที่ได้รับ ก็มาจากความเข้มของตัวแปรแต่ละตัวแปรข้างต้น ความแตกต่างและความลึกซึ้งของความรักนั้นจะสามารถอธิบายได้ โดยผ่านการผสมผสานของตัวแปรสามตัวนี้ แต่มีจุดที่น่าสังเกตตรงที่ว่า หากความรักใดๆก็ตามที่เกิดขึ้นจากองค์ประกอบมากกว่า 1 ตัว นั้น มีแนวโน้มที่จะยืนยงอยู่ได้มากกว่า ความรักที่เกิดขึ้นจากองค์ประกอบเดียว

รูปแบบของความรัก

-ความรักแบบชอบพอหรือมิตรภาพ ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงความชอบแบบไม่เอาจริงเอาจัง แต่สเตรินเบริกกล่าวว่า ความรักรูปแบบนี้คือความรักในรูปแบบของมิตรภาพที่แท้จริง ที่ทำให้บุคคลนั้นรู้สึกผูกพัน อบอุ่น และรู้สึกใกล้ชิด แต่ไม่ได้มีเรื่องของSex ความหลงใหล หรือการวางแผนระยะยาวร่วมกัน เรียกง่ายๆว่า เป็น ความสัมพันธ์แบบเพื่อนจริงๆ

-ความรักแบบลุ่มหลง เป็นความรักที่เป็นเรื่องของความหลงล้วนๆ ซึ่งความรักแบบนี้มักจะเริ่มจากการหลงใหลจากการดึงดูดทางด้านร่างกาย หน้าตา หรืออื่นๆ ซึ่งเมื่อประกอบกับความใกล้ชิดหรือการมีสัญญาต่อกัน ก็จะกลายเป็นความรักแบบ ความรักแบบโรแมนติกได้ทันที เช่นเดียวกันถ้าหากไม่มีความรักแบบอื่นเข้ามาเกี่ยวความรักแบบลุ่มหลงนี้ก็สามารถหายไปได้เฉยๆในทันที

 -ความรักแบบว่างเปล่า ซึ่งเป็นความรักที่เกิดมาจากพันธะสัญญาหรือความรับผิดชอบล้วนๆ ไม่มีเรื่องของความใกล้ชิดและการลุ่มหลงเข้ามาเกี่ยวข้อง บางครั้งความรักที่มีความเข้มมากสามารถแย่ลงจนกลายเป็นความรักแบบว่างเปล่าได้ เช่น ในบางวัฒนธรรม การคลุมถุงชนนั้นเป็นเรื่องปกติ ความสัมพันธ์นั้นมักจะเริ่มจากการเป็นความรักที่ไม่มีอะไรมาเกี่ยวข้อง ยกเว้นเรื่องพันธะในด้านการแต่งงาน จนสุดท้ายพัฒนาความรักไปเป็นรูปแบบอื่นตามกาลเวลา

-ความรักแบบโรแมนติก เป็นความรักที่เกิดจากการผูกพันผ่านอารมณ์ความรู้สึกในด้านของความใกล้ชิดและความดึงดูดหรือกระตุ้น ทางเพศ สามารถบอกได้ง่ายๆ คือเป็นความรักทางด้านร่างกาย บวกกับ ความใกล้ชิด นั่นเอง

-ความรักแบบผู้ร่วมเดินทาง เป็นความรักแบบใกล้ชิด ผูกพัน แต่ไม่มีเรื่องของอารมณ์ทางเพศมาเกี่ยวข้อง ซึ่งรูปแบบความรักนี้มีความแข็งแกร่งมากกว่าในรูปแบบของมิตรภาพ เพราะได้ส่วนประกอบของพันธะสัญญาในระยะยาวเข้ามาเกี่ยวข้อง ซึ่งความรักรูปแบบนี้ มักพบในคู่แต่งงานที่เรื่องของSex นั้นจบลงไปแล้ว แต่ยังมีความรู้สึกลึกๆในเรื่องของพันธะสัญญาอยู่ ซึ่งความรักในรูปแบบนี้เรียกง่ายๆว่า เป็นความรักที่มีร่วมกันกับบุคคลภายในครอบครัว หรือของเพื่อนสนิทที่ไม่มีเรื่องเพศเข้ามาเกี่ยวข้อง

-ความรักแบบโง่ สามารถยกตัวย่างให้เห็นชัดๆได้คือ ความรักที่เกิดจากการขอความรักอย่างรวดเร็วหรือในการแต่งงานแบบเร็วเกินไป ที่เกิดจากแรงจูงใจทางด้านความหลงใหลมากกว่าความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดและน่าเชื่อถือผ่านตัวแปร ความใกล้ชิด จึงเป็นเรื่องของความรักผ่านทางเพศและพันธะสัญญา ซึ่งก็เรียกได้ง่ายๆว่า พัฒนามาจากความรักแบบว่างเปล่ามากกว่าแบบลุ่มหลง