แหมๆๆๆ
ทุกคนจะต้องคิดว่าแปลกสุดๆๆๆ ที่ดีนาร์มาเขียนบันทึกได้(!!!)
ก็นะ....ยุ่งมากๆเลยนี่นา หลังจากฝึกงานยังต้องทำรายงานสรุปส่งสองเล่ม
ตามหลอกหลอนจนบัดนี้ก็ยังไม่เสร็จเนี่ย เรียกได้ว่าทนทรมานสุดๆเลยล่ะ
แต่อีกไม่นาน ความลำบากที่กดทับอยู่มันจะหายไปแล้ว(เย้ๆ)กลางเดือนสิงหานี้
และจะได้ใช้ชีวิตสมเป็นเด็กปี4ชิวๆ กะเค้าซะที*-*

ถือโอกาสผ่อนคลายความตึงเครียดศักหน่อยด้วยการบันทึกอันนี้ละกัน
ด้วยความรู้สึกละอายว่า ยังมีคนเข้ามาดูไฮไฟฟ์ของเราอยู่ แต่เจ้าตัวดันไม่เข้ามาเลย
จึงเป็นแรงบันดาลใจเขียนอันนี้ขึ้น(โห....เพิ่งรู้ตัวเรอะ) อืมนั่นสินะ นานจิงๆกว่าจะรู้ตัว

สำหรับแฟนๆของหนูแฮม มุมิ ไม่ต้องห่วงนะ ถึงสามีมันจะหนีไป แต่จะไปซื้อตัวใหม่มาให้
มันเร็วๆนี้แหละ เห็นมันตัวเดียว นอนกลมๆ ตาแป๋วๆท่าทางเหงาๆแล้วสงสารน่ะ เฮ้อ...

ช่วงนี้ก็ยุ่งหลายอย่างนะอย่างที่บอกว่าฝึกงาน...ตอนนี้ก็หางานสอนพิเศษอยู่น่ะ แล้วก็ต้องอ่าน
ภาษาญี่ปุ่นเพื่อสอบตอนธันวาด้วย หลังจากนั้นก็คิดแผนหลังเรียนต่อน่ะ หาๆงานบ้าง ดูลู่ทางเรียนต่อบ้าง...อืม ทำหลายอย่าง มึนๆเหมือนกัน

คาดว่ายังไงปีหน้าก็คงไปญี่ปุ่นแน่ๆน่ะนะ แต่จะไปทำอะไร หรือเรียนอะไร ยังไม่อาจลงตัวได้
เพราะต้องดูว่าได้งานรึป่าว ดังนั้นไม่ใช่ว่าไม่มีเป้าหมายการเรียนหรอกนะ...

ช่วงนี้เก่งภาษาญี่ปุ่นมากขึ้น อารมแบบว่าพูดได้เร็ว แปลได้ทันที เพราะได้เพื่อนญี่ปุ่นละมั้ง
(สำหรับการพูดคุยที่ไม่ยากจนเกินไปน่ะนะ ถ้าลองมาถามเรื่องวิทยาศาสตร์ยากๆ อันนี้ก็จบเห่อย่างไม่ต้องสงสัย) พอว่างๆ ก็โทรชวนพวกนี้ไปเที่ยว ไปหาไรกินกัน สบายๆ ไม่ซีเรียส ถือเป็นการผ่อนคลาย และเรียนภาษาไปในตัว และหลังจากนี้ก็มีแนวโน้มจะได้เพื่อนเพิ่มอีกเรื่อยๆด้วยล่ะ...
กับคนไทยก็มีวี่แววจะได้เพื่อนเพิ่มนะ อาจเป็นเพราะปี4แล้ว รู้สึกตัวว่าไม่ค่อยรู้จักใครเลยก็จะเรียนจบซะแล้ว...ราวๆนั้นน่ะ เลยหาเพื่อนใหญ่เลย เข้าชมรมไปสองแห่ง ก็ถูกมองเป็นของแปลก เพราะแก่เข้าขั้นโคตรๆ แต่เพิ่งมาเข้าชมรม (ไม่ช้าไปหน่อยเรอะ) อืม ช้า แล้วไง...ก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้อะไรเป็นพิเศษ แค่ทำอย่างที่อยากจะทำเท่านั้นเอง รู้สึกเหมือนชมรมเป็นของแปลกและเราไม่เคยลิ้มรสของความสัมพันธ์แบบแน่นแฟ้นของรุ่นพี่รุ่นน้อง มันก็เลยอยากจะลองซักครั้งละมั้ง?
(จะบอกว่า วันที่ไปสมัครเข้าชมรมในวันแนะนำชมรมทั้งหลาย โดนทักว่าเป็นเดะปี1จากทุกบูทเลย โห เพิ่งมาหน้าเด็กเอาตอนแก่ งงจิง... ตอนม.6โดนทักว่ามหาลัย พอปี1โดนทักว่าปี3 พอปี4โดนทักว่าปี1 สำหรับคนที่อดขึ้นรถเมล์ฟรีในวันเด็กทั้งที่อายุไม่ถึงเกณฑ์ ดีใจจนแทบลอยเลยทีเดียวแหละ)

ชมรมเนี่ยมันต้องให้เวลา ใส่ใจพอควรด้วยใช่ม้า ซึ่งเราค่อนข้างพึ่งพาตัวเองเป็นหลัก การทำอะไรด้วยคนเยอะๆ จึงไม่ใช่ของถนัดเลย แต่สิ่งเหล่านี้อาจจะทำให้เราพัฒนาไปอีกขั้นก็ได้ ใครจะไปรู้....
(แบบว่า มีหลายบุคลิก หลายโหมด เปิดสวิตช์ใช้ได้ตามต้องการไรเงี้ย ท่าทางจะสะดวกดี)

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเนี่ย ไอเราก็ไม่ใช่คนที่ลุ่มหลงอะไรง่ายๆ ช่างสังเกตมากเกินจนมักจะเห็นสิ่งที่ไม่ชอบเสมอซะด้วย เลยอยู่ตรงไหนไม่ได้นาน? อีกอย่าง คนที่เข้ามาในชีวิต หาจริงใจได้ก็น้อย บางคนมองๆ ดูแล้วมีวัตถุประสงค์แอบแฝง(ที่ปิดไม่มิด) เรารู้ทันทีและรู้สึกไม่ชอบการเสแสร้ง(ช่วยมีชั้นเชิงกว่านี้หน่อยได้ไหม) เผลอๆ ซวยหน่อยก็เกลียดคนนั้นไปเลยก็มี - - แปลกนะที่เราไม่ได้รู้จักเค้าดี แต่อยากได้ความจริงใจก่อนมิตรภาพ บางทีอาจจะขอมากเกินไปมั้งนะ?

สำหรับเพื่อนๆ ทีห่างหายกันไปนาน เหนเราแอดช้าอย่าน้อยใจน้า เพิ่งเข้ามาดูเนี่ยล่ะ ยกโทดให้ด้วย

อืมมม?? ราวๆ นี้ละมั้ง นึกอะไรไม่ออกละ ง่วงด้วย เหะๆ ขอโทดที ไว้จะมาต่อวันหลัง
ขอบคุณที่นั่งอ่านเรื่องไร้สาระนะ อิอิ