วันที่เราบ้างรอค่อย  หรือคนในครอบครัวรอกัน  บ้างทีมานก้อไม่ใช่ความฝันของเรา  ทำบ้างทำไมเราต้องไปรับปริญญาด้วย  แต่พอมาวันนี้  พอเราได้เข้าไปรับปริญญาเลยทำให้เข้าใจว่า  ความรู้สึกที่มีคนเค้าค่อยและหวังว่าสักวัน  จะเป็นคนในครอบครัวของเรา 

         และวันเนี่ยก็มาถึง  มันเป็นวันที่เราไม่สามารถพูดออกมาได้สักคำ  เมื่อเราได้มาเจอครอบครัวของเรา  แม่,  น้องชาย  ,หลาน  และเพื่อน  ทำให้เรารู้สึกได้เลยว่ามีคนดีใจกว่าเราเป้นที่สุด  ก็คือคนเหล่านี้  แต่มานคงไม่มากกว่าที่เราได้กอดแม่  มันเป็นความรู้สึกที่จะพูดก็พูดไม่ออก  ได้แต่บอกว่า

                          ผมทำความหวังของครอบครัวสำเร็จแล้วนะคับแม่